The Longest Ride

Een aantal maanden geleden zag ik de trailer van de film The Longest Ride. Helaas moest ik nog best een tijdje wachten tot de film echt uit zou komen in de bioscoop. Ik besloot het boek alvast te lezen en werd verliefd op het verhaal.

Terwijl we tegenwoordig doen aan internetdaten en Tinder (eigenlijk allebei hetzelfde) vertelt dit boek het verhaal over twee bijzondere stellen die hun liefdesleven aan je vertellen. Geen Whatsappgesprekken tot in de late uurtjes, maar elkaar echt opzoeken en in de ogen aankijken. Na de eerste paar bladzijden gelezen te hebben wil je door blijven lezen. Ook al telt het boek meer dan vierhonderd bladzijdes…! Het raakt je op een manier die we bijna niet meer kennen. Zoals ik net al vertelde is de tijd waarin we nu leven heel anders dan de tijd waarin onze opa en oma leefden. Het leek allemaal veel romantischer toen en dat is precies de manier waarop het boek je raakt en aanspreekt. Dat in combinatie met een van mijn favoriete schrijvers, Nicholas Sparks, en je krijgt een verhaal waar je u tegen zegt.

Het verhaal gaat over Sophia en Luke die elkaar leren kennen op een rodeo avond. Het hele boek speelt zich trouwens af in de wereld van de cowboys en de schilderkunst. Dus voor de liefhebbers daarvan is de film zeker een aanrader. Maar goed, nadat ze elkaar hebben leren kennen willen ze elke minuut die ze hebben samen delen. Ze praten veel en lang over elkaars leven en beginnen steeds meer gehecht aan elkaar te raken. Zodra Sophia bijna klaar is met haar opleiding en naar New York wilt verhuizen begint ze steeds meer te twijfelen aan hun relatie. Luke daarentegen speelt met zijn leven door mee te blijven doen aan de rodeo wedstrijden en verliest bijna zijn leven als hij gewond raakt. Twee verschillende werelden die op een bepaalde manier toch bij elkaar zijn gekomen.

Daarnaast gaat het verhaal ook over Ruth en Ira die in de tijd van de tweede wereldoorlog verliefd op elkaar worden en vaak gescheiden worden door school en het moment dat Ira wordt uitgezonden naar het oorlogsgebied. Ze weten niet of ze elkaar ooit nog zullen zien en of hun liefde op een dag genoeg is om voor altijd samen te blijven.

Elk hoofdstuk staat voor een personage uit het boek en vanuit haar of zijn belevingswereld lees je het verhaal. Door de afwisseling kom je de gevoelens van alle personen te weten en dat maakt het soms allemaal heel begrijpelijk.

Ik zou het boek nog honderd keer kunnen lezen en elke keer weer verliefd kunnen worden op het verhaal. Met een lach en een traan is dit een van de mooiste boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen. Een dikke vette aanrader dus!

Advertenties

Mijn eindexamen!

Heerlijk uitgeslapen word ik wakker. Het is toch gek dat je maanden naar een moment toeleeft en het dan ineens zover is. Na een relaxt ontbijtje gris ik m’n tas mee en loop ik richting de bushalte. De wind voelt koud aan als ik sta te wachten. Langzaam begin ik steeds meer te beseffen dat het vandaag dan eindelijk zover is, het eindexamen. Na maanden teksten te hebben geoefend moet ik dan nu laten zien wat ik allemaal kan. Voor de tweede keer en dat legt toch een druk op je onbewust.

Met de gedachte hoe het vorig jaar ging loop ik de examenzaal in. Het is onwerkelijk groot en er staan meer dan genoeg tafels en stoelen. Met m’n woordenboeken en een weekvoorraad aan eten voel ik me nu toch wel onzeker. Wat als ik het weer verpest, gaat er door m’n hoofd. Ik zoek m’n tafel op en probeer er maar niet al te veel aan te denken. Duizenden scholieren doen eindexamen, waarom zou het mij dan ook niet lukken?

Maar m’n tafel lijkt vandaag wel niet aanwezig te zijn. Blijkbaar heeft die er ook geen zin! Ik bekijk uitgebreid elk kaartje, maar nergens zie ik mijn naam. Verloren en met m’n woordenboeken onder m’n armen loop ik door. Het liefst had ik de andere trein willen pakken op het station. Dan had ik lekker m’n ogen dichtgedaan, muziek opgezet en wakker geworden in Parijs. Geen verplichtingen en afspraken en volledig je eigen plan trekken. Wat houd ik van die gedachte zeg! Zo vrij als een vogel als je dan bent, zo gevangen voel ik me nu. Ik moet presteren. Nog een telefoontje met de woorden ‘gezakt’ en ik pak volgende keer echt de trein naar Parijs.

Een van de weinige vrije tafels merk ik op. Na een grondige controle ga ik zitten. Helemaal vooraan waar ik niet afgeleid kan raken van de andere klasgenoten en dat maakt me wel blij. Na een kort welkoms praatje mag ik dan eindelijk beginnen. Dit eindexamen wordt het begin van iets nieuws. Ik kan niet wachten. Ik pak m’n pen en begin aan de eerste vraag. Dit wordt mijn examen!

Alles kwijt

Toen mijn buurvrouw een paar maanden geleden plotseling overleed was de buurt behoorlijk verrast. Iedereen zag het aankomen, maar alsnog is het moment altijd weer onverwachts. Met veel bloemen werd er afscheid genomen. Daar hield ze van en in Nederland doen we er alles aan om de laatste wensen van de overledene te vervullen.  Een paar dagen later werd ze naar haar laatste rustplaats gebracht.

Gisteravond was op het nieuws te zien dat het in Nepal nog steeds een grote puinhoop is. Terwijl reddingswerkers mensen onder het puin vandaan willen halen, zie ik op een afstandje twee vrouwen staan. Verbijsterd, aangeslagen en ontzettend moe kijken ze naar de berg in de hoop nog een familielid te vinden. Op dit moment is er geen familie meer over. De vrouw en haar dochter staan nog als enige overeind en pakken elk sprankje hoop aan dat er is. Hoe meer minuten er verstrijken, hoe minder kans ze hebben om ooit nog iemand van de familie terug te zien. Maar ze blijven hopen. Want nu hun huis, bezittingen en familie weg is, is dat het enige wat ze nog hebben!  En daar houden ze zich stevig aan vast.

Een stukje verderop ligt een man of vrouw onder het puin. Het enige wat we kunnen zien zijn wat benen die eronderuit steken. Niemand die erbij staat of probeert om de persoon eronder vandaan te halen. Waarschijnlijk is de rest van zijn of haar familie er ook niet meer.

In Nederland krijgt elke overleden persoon een gedenkwaardig afscheid. Met mooie verhalen en een traan hier een daar. In Nepal liggen deze mensen op dit moment op een grasveld met een laken over zich heen. Terwijl ze vorige week nog gelukkig waren en plezier hadden kunnen zij het nu niet meer navertellen. De mensen die het hebben overleefd hebben niks meer. Geen huis, geen eten en het allerbelangrijkste geen familie. Ik weet eigenlijk niet wat beter is. In beide gevallen heb je verloren. En geen kant die je op kunt. Had de wereld soms maar een herstel-knop!

We zijn maar een keer 18

Waarom draaien ze rond middernacht eigenlijk geen lekkere vrolijke muziek zodat je nog langer wakker blijft? De bespreking van Koningsdag is een keer wel voldoende! Ik probeer zelf maar gewoon de focus erbij te houden en niet al te veel af te dwalen als ik weer in de auto zit.

Ik ben onderweg naar huis na een geslaagde koningsdag. Ik had weinig plannen, dus de plannen die er nog bij kwamen waren leuk en spontaan. Iets waar ik van houd in het leven. Geen verwachtingen omdat je het niet gepland had. Het enige wat er dan in je opkomt is dat het leuk wordt. Hoe dan ook!

Heerlijk rustig begin ik m’n dag in de grote stad. Lekker een beetje rondlopen en opzoek naar dat ene pareltje op de vrijmarkt. Het pareltje hebben we helaas niet kunnen vinden. Tussen de bergen kleding lag er weinig ‘leuks’, dus zaten we alweer snel een broodje te eten. Ik en eten zijn bijna onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zeker op een dag  als Koningsdag! Oranje soesjes, oranje tompoezen, oranje chocolade taartjes…. Noem maar op!

Als we ons weer mengen in de massa besluiten we lekker wat winkels te bezoeken. Met het oog op kleding kon ik het toch weer niet laten. Ik keek, de tas keek terug en we waren verliefd! Het liefst wil ik de hele dag naar haar kijken. Ze is prachtig. Ik denk dat we het samen heel goed kunnen vinden.

Maar ik dwaal af. Eenmaal thuis gekomen was het toch eigenlijk nog best vroeg. En wat doe je als je achttien jaar bent en het koningsdag is? Dat feestje natuurlijk in stijl afsluiten! Dus van de chille vrijmarkt naar het drukke en chaotische centrum om nog even los te gaan. De mensen, de muziek, de sfeer. Het woord perfect wil ik niet gebruiken, want daar geloof ik niet ik. Maar het kwam behoorlijk dichtbij! Ik weet niet of het aan het spontane lag of alles in het algemeen. Misschien juist wel het tegengestelde effect dat alles zo mooi maakte. Want van beiden heb ik genoten! Met volle teugen. En een middagdutje doen in de kantine van de appie is helemaal niet raar! Zeker niet als je het met een andere collega doet. Muziek uit en rust aan. Koningsdag ik heb van u genoten! Hopelijk ben je heel snel weer terug.

Ik wilde jullie natuurlijk m’n nieuwe liefde niet onthouden 😉

4664004052_2_3_1

Rust is zo slecht nog niet hoor mam!

Precies een jaar geleden was mijn leven alles behalve rustig. School, werk en een sociaal leven pasten niet echt goed bij elkaar. Nou ja, het past misschien wel, maar het allemaal succesvol doen lukt dan niet echt. Tot laat aan opdrachten werken, de hele zaterdag spenderen in de plaatselijke supermarkt en oude zondag flink bijslapen en de uurtjes die er dan over zijn op de bank spenderen voor de tv.

Het cijfer 5,1 gaf wel aan hoe slecht in was in Engels. Met geen mogelijkheid kreeg ik dat cijfer omhoog terwijl het niet eens zo moeilijk moest zijn in mijn beleving. Toen kwam het centraal eindexamen en haalde ik een 5,2. Conclusie: eindcijfer een 5,0 en de rest van het verhaal kennen jullie natuurlijk. Nu op dit moment voel ik mij eigenlijk het gelukkigste meisje van de hele wereld. Met de 6,4 die ik nu sta voor Engels ijkt dat centraal eindexamen iets minder eng. Het is tenslotte niet niks, 1.3 punt hoger dan vorig jaar! Ongelooflijk hoe rust en misschien wel zo min mogelijk doen op een dag ervoor kan zorgen dat je zoveel beter kan eindigen op precies dezelfde onderwerpen. Natuurkunde trouwens ook. Terwijl ik het een jaar geleden moest doen met een schamele 5,6 staat er nu toch een mooie 6,3 op m’n lijstje! Iets waar ik erg blij van word natuurlijk.

Maar helaas is het eindexamen nog niet gemaakt en staat mij toch nog behoorlijk wat leerwerk te wachten… Iets waar ik dus de aankomende maand voldoende tijd in zal moeten steken. Vanaf morgen ga ik weer onder m’n steen zitten en mezelf doodleren. Dus de aankomende weken zal ik weinig kunnen schrijven helaas. Over iets meer dan een maand ben ik terug! Dan kan ik genieten van een veel te lange zomervakantie met hopelijk heel veel zon. En oh ja, ik zou het bijna vergeten! Donderdagmiddag 2 juli kan er helaas ook niet geschreven worden. Dan ga ik voor de laatste keer naar school om m’n diploma te halen. Als ik dan naar buiten loop draai ik me nog eens om en glimlach ik. Dat einde zorgt weer voor een nieuw begin, op een nieuwe school en met nieuwe mensen. En dan ben ik eindelijk scholier af! Dat woord gaat me ondertussen wel vervelen. Als je nu zegt tegen anderen dat je scholier bent en heel de dag niks doet kijken mensen je raar aan. Zeg je dat je student bent en heel de dag niks doet is het anders. Studenten mogen dat! En wat is er nou beter dan de hele dag niks doen terwijl iedereen het OK vind! Dat lijkt me toch zo heerlijk! Laat het studentenleven maar beginnen 😉

De magie in het leven

Soms kom je op een plek die je meteen aanspreekt. De sfeer, de meubels, de kleuren en de lichtinval lijken bijna wel perfect. Het past zo goed bij elkaar en je wilt er deel van uitmaken. Die momenten zijn best zeldzaam. Want wanneer voel je je echt ergens meteen thuis en op je gemak? Meestal moet zoiets groeien. Maar heel af en toe voel je dat kleine  beetje magie in de lucht hangen en wil je er nooit meer weg. Zelfs als het een school is!

Wauw! Dat was eigenlijk de eerste gedachte die ik had toen ik binnenstapte bij mijn nieuwe toekomstige school. Een oud gebouw midden in de binnenstad dat goed gerenoveerd is en de perfecte match is tussen modern en klassiek. Dat het gebouw zo klein is maakt het eigenlijk alleen nog maar beter. De kantine heeft wat weg van een knus café, de studieruimte lijkt wel de redactie van het journaal.

Natuurlijk sprak niet alleen het gebouw mij aan. De hele opleiding lijkt onwijs goed te passen. Het spontane en gezellige dat bij de opleiding logopedie ontbrak lijkt hier zo gewoon. Vriendelijk word je geholpen en arrogantie lijkt een niet te bestaan woord. Natuurlijk wil ik nu niet alle logopedisten arrogant noemen, absoluut niet! Maar het grote sfeerverschil tussen beide opleidingen kan ik niet vergeten te noemen. Er wordt aandachtig en met een warm hart naar je geluisterd. Mogelijkheden worden bekeken en er is alle tijd om vragen te stellen. Ook al ben ik volgend jaar de zoveelste die de opleiding ga volgen, zo voelt het absoluut niet. Ze geven je het gevoel dat je er toe doet en niet zomaar iemand bent die zich heeft aangemeld voor de opleiding. Dat stukje maakte misschien het hele gesprek wel zo fijn. Evenals de vriendelijke ‘welkom’ op het einde van het gesprek.

Dit allemaal gaat over de opleiding ‘crossmediale communicatie’. Dé opleiding waar ik een paar maanden geleden nog niet eens het bestaan vanaf wist en er nu bijna elke dag aan denk. Ik heb dan ook onwijs zin in september! Ik wil het liefst morgen al gaan beginnen. Dit jaar half werken/half school was leuk, maar ik ben blij dat ik over een paar maanden weer echt moe ben aan het einde van de dag. Geïrriteerd ben door het openbaar vervoer en moe van het schrijven. Voldaan en moe is toch beter dan moe van het series kijken.

Het fijne van de opleiding is denk ik wel het aantal praktijk uren. Boeken zal ik zo af en toe is in kijken als ik er niet meer uitkom, maar weken leren voor tentamens zal er niet bij zijn. Dat was wel een opluchting! Bijna alleen maar praktijk en na twee jaar al een diploma. Wat ik daarna ga doen is mij nog een groot raadsel. Lange termijn planningen gaan tegenwoordig niet meer zo goed en een week voorruit kijken is al heel wat. We zullen zien waar het schip strand, of ik mijn geval, waar mijn laptop over twee jaar staat!

Kleuren is zo makkelijk nog niet

De avond ervoor stond ik in hetzelfde gebouw mensen te condoleren, sta ik de dag erna mijn stem uit te brengen voor de provinciale staten en waterschapsverkiezingen. Twee keer in één. En dat terwijl ik eigenlijk geen benul heb van politieke partijen. Een bezoekje aan de Tweede Kamer en het binnenhof twee jaar geleden maakte alles iets duidelijker. Maar ik moet toegeven dat ik toen eigenlijk meer oog had voor de leuke ijskraam en de winkels om het binnenhof heen. Warme zomerdag, schitterende lucht en dan moet ik een presentatie aanhoren over het nut van een democratie. Doe mij liever een ijsje! Alleen stond dat niet op het programma…

Maar ik dwaal weer eens af zoals gewoonlijk. Het stemmen. Met twee stempassen in mijn hand betrad ik het gebouw. Met de medebewoners van het dorp stonden we te wachten in de rij met mensen. Na het aanhoren hoe spannend het wel niet was om voor het eerst te stemmen was ik vooral opzoek naar mijn ID kaart. Want dat ding verdwijnt altijd precies op de momenten dat je hem nodig hebt, zul je altijd zien…! Na een controle kreeg ik dan eindelijk de formulieren in handen. Na door te hebben hoe ze opengevouwen moesten worden kon het zoeken beginnen. Ik had natuurlijk van te voren nagedacht op wie ik zou gaan stemmen. Maar dan moet je wel weten waar ze ongeveer staan?!

Dat gevonden te hebben zie je een enorme lijst met namen. En je kent helemaal niemand ervan. Wat ze doen? Geen idee. Wat ze vinden? Geen idee. Wat ze willen veranderen? Nog minder idee van. Oftewel, doe je ogen dicht en pak de eerste de beste uit de rij. Na dat tien keer gedaan te hebben kon ik eindelijk gaan kleuren. Want elke keer dacht ik toch, nee geen leuke naam. Opnieuw! Het zijn trouwens wel fijne potloden. Beetje erg rood, maar goed dat schijnt een traditie te zijn! Na het invullen nog even de lijst dichtvouwen en dan in de bak doen. En dat is ook nog een hele onderneming. Ik ben echt het type dat pas later zou opmerken dat er een gele én een blauwe bak was. En dat het blauwe formulier zo maar eens in de gele bak zat. Knap lullig toch. Gelukkig niet gebeurd hoor overigens. Na goed kijken lukte het mij ook. Om vervolgens nog wel even de opmerking naar mijn hoofd geslingerd te krijgen dat ik eigenlijk nog even een foto had moeten maken. Het invullen van het goede rondje was al een heel gedoe, laat staan dan ook nog een foto maken. Ik zal er voor de volgende keer zeker rekening mee houden. Al moet ik nog maar even kijken of ik dan weer ga stemmen. Na het verlaten was de rij namelijk behoorlijk lang. En bleek het dat ik wel erg lang in dat stemhokje stond. Oeps…

De liefde is gevonden

Boer zoekt vrouw is zo onderhand wel op zijn einde gelopen en aankomende zondag is volgens mij alweer de laatste aflevering te zien. Hebben we genoten van het seizoen? Absoluut! Het was me weer een enige zondagavond vulling. Ik ben alleen wel blij dat ik dit keer geen weddenschappen had lopen wie er over zouden blijven. Ik was al mijn inzet kwijt geweest helaas. Want zo wist ik vanaf het begin al meteen dat boer Geert voor Ada zou kiezen. En elke keer als ze een stukje dichterbij de eindstreep kwam werd ik nog blijer. Want dat zou zo maar eens kunnen betekenen dat ik het een keer goed had. Maar nee! Boer Geert moest zo nodig voor de veel te rijke Hetty kiezen. Om er vervolgens achter te komen dat ze beschikt over een inboedelwaarde waar ze in het programma Hoeveel ben je waard? van zouden schrikken. Ja die Hetty heeft het niet slecht zeg maar. En dat schrikte Geertje uit aardbeienland toch een beetje wakker. Van mega enthousiast naar toch een beetje beduusd. Het is me wat.

Bertie daarentegen lijkt zich steeds meer open te stellen. Nadat Katherine het veld moest verlaten, laaide het vuur in Bertie helemaal op. Er werd zowaar gezoend op de citytrip en alles lijkt koek en ei. Beter dan bij boer Theo. Aparte kamers staat nou niet bepaald garant voor romantiek. Maar misschien moet dat nog groeien bij ze. Dat zou natuurlijk zomaar kunnen! Aan het einde konden we in ieder geval al zien dat een kaars in de vorm van een hart werd aangestoken. Dat is al een begin. Nu de rest nog!

Boer Tom en boer Jan zijn beiden stapelverliefd. De vonken spatten nog net niet van het scherm af als zelfs al kindernamen worden verzonnen onder het genot van een hapje en een drankje. Lijkt mij iets snel, maar goed. Ze zijn gelukkig in de liefde nu en daar was het allemaal om te doen. Missie geslaagd! Op naar een volgend seizoen!

Misschien maar beter zo!

Soms zit het leven mee, en soms zit het leven tegen. Het klinkt heel cliché, maar het is oh zo waar! Het leven heeft soms gewoon mindere periodes. Waar we helaas geen invloed op hebben. Ik had echt jarenlang het idee dat ik ooit op een dag logopediste zou worden. Praktijkje in de buurt, beetje met kinderen werken, veel afwisselende cliënten en leuk contact met collega’s. Jarenlang dacht ik dat ik zo mijn dagen zou gaan vullen tot aan mijn pensioen. Het zag er heel rooskleurig uit, maar ik zal helaas onder ogen moeten zien dat het er niet in zit. Simpelweg onmogelijk.

Het woord onmogelijk nam ik nooit zo serieus. Het bevat het woord mogelijk dus is er altijd wel een kans van slagen dacht ik. Dit keer niet. Mijn stem en misschien wel beter gezegd mijn spraakvermogen, is niet voldoende. Eigenlijk onvoldoende en het starten met deze opleiding zou zo’n grote uitdaging worden dat het bijna, daar komt hij weer, onmogelijk zou zijn om ooit een diploma te halen.

Die woorden kwamen op zijn zachtst gezegd hard aan. Wat als een leuk gesprekje moest verlopen liep uit op een grote teleurstelling waar ik niet op rekende. De manier waarop het gezegd werd was nog vervelender. Ik kon wel door de grond zakken. Maar op zo’n moment moet je jezelf toch herpakken. Hoe lastig het ook was.

Nooit maar dan ook nooit had ik naar andere opleidingen gekeken. Logopedie zou het worden, dat wist ik al jaren. Het was dus even wennen om te zoeken naar een leuke opleiding. Want ja, wat ga je zo snel doen? Al snel wist ik dat de gezondheidszorg toch niet bij me past. Een hele andere richting leek me daarentegen meer wat dus besloot ik om te kijken in de richting van de media. Na wat zoeken kwam al snel Crossmediale communicatie op mijn pad. Het schrijven, werken met mensen en tóch ook een klein beetje creatief denken spraken me aan. Wat de opleiding precies inhoudt moet ik nog even uitvinden. Gelukkig bestaan er proefstudeerdagen die je wat meer duidelijkheid moeten geven over de inhoud van de opleiding.

Ik kijk er best naar uit! Het is totaal iets anders, maar misschien wel veel beter dan logopedie. Misschien past logopedie toch niet zo goed bij me als ik dacht?!

Pizza’s en potten Nutella

Terwijl ik een man zie fietsen met een bos rozen heb ik eigenlijk al weer genoeg van Valentijnsdag. Op deze meest commerciële dag van het jaar kan het zo gek nog niet. Hartjeschocolade, rozen, etentjes, kaarten maar ook potten Nutella en pizza’s. Op zulke dagen is werken altijd wel leuk.

Terwijl een veel te knappe verschijning nog even snel een voorraad hartjeschocolade inslaat, komt er een paar minuten later ook gewoon een man een pizza halen. Eenzaam zal hij waarschijnlijk die hele pizza  op hebben gegeten. Het sippe gezicht erbij maakte alles nog ietsje dramatischer. Het contrast op zo’n dag is af en toe best groot.

Als ik een meisje complimenteer met haar leuke valentijnskaart krijg ik toch een ander antwoord dan ik dacht. ‘Hij is niet voor iemand hoor, ik houd hem zelf’. Verbijsterd overhandig ik haar de kaart en probeer ik niet te lachen. Waarom ook niet?! Alleen wat zet je dan in zo’n kaart vraag ik mezelf later af. De zin Wil jij mijn Valentijntje zijn? is ook weer zo raar. Misschien maar gewoon helemaal leeglaten dan?

Niet alleen jonge mensen doen mee aan zo’n dag, ook de ouderen van de samenleving lijken deze dag gevonden te hebben. Terwijl een 65+ er een kaart afrekent kan ik het niet laten om toch even te kijken terwijl zij haar verdere boodschappen inpakt. Een zin als Na al die jaren dat we samen zijn vraag ik het alsnog, wil je mijn valentijn zijn? siert de voorkant van de rode kaart. Een olifantje met een bos bloemen dat het bordje Ik houd van jou vasthoudt staat afgebeeld op de binnenkant van de kaart. De vrouw lijkt diep gelukkig te zijn als ze de kaart in de tas stopt en afrekent. Het is mooi om te zien dat mensen na zoveel jaar nog steeds gelukkig met elkaar kunnen zijn. Blijkbaar is het mogelijk!

Nu ik dit stukje schrijf is het zondag 15 februari. Mensen kopen vandaag geen bloemen, kaarten of dozen bonbons. Het is gewoon een normale zondag. Net zoals het gisteren eigenlijk gewoon een normale zaterdag was. Waarom zou je alleen op die dag van het jaar een geliefde kunnen verassen? Waarom niet het hele jaar door?

Aan het einde van de dag kreeg ik ook de vraag. Voel je je niet eenzaam? Het woord single leek groot op m’n voorhoofd te staan en blijkbaar hoor je je dan eenzaam te voelen. Niets is minder waar hoor meneer. ‘De pot Nutella is mijn Valentijn’, zeg ik lachend. Terwijl de man niet meer bijkomt van het lachen probeer ik zijn boodschappen af te rekenen. Zo leuk was hij nou ook weer niet!